Commentaar werkt nu

Even een berichtje om te schrijven, dat, als het goed is, nu iedereen na het invullen van de anti-Spam letters moet kunnen reageren hier. Als dat nog steeds niet lukt hoor ik het graag.

Dag 2: Saucijzebroodjes en badpakken

Om acht uur ben ik klaar wakker. Ik ben wel blij, dat we van kamer gaan veranderen, want in deze kamer maakt de airconditioning wel heel veel lawaai (in die van de kinderen niet).

Rick en ik beginnen met een wandeling langs Palm Beach. Maar al na een derde mijl (volgens mijn GPS) blijven we steken bij Gilligan's, het strandrestaurant van het Radisson hotel. Daar serveren ze nu ontbijt, dat is nieuw.


Tijdens het eten vermaken we ons met de vele felgekleurde hagedissen, die om ons heen lopen. Ze zijn werkelijk prachtig met kleuren varierend van fluorescerend lichtgroen tot helderblauw. Ook zien we een heel klein felgroen leguaantje, dat volgens onze serveerster pas een of twee dagen geleden is geboren.


Na het eten lopen we verder langs het strand naar het kleine vissershaventje, waar ik dol op ben. Het is zo kleurrijk en fotogeniek! Er was een paar jaar geleden sprake, dat het Marriott hotel het weg zou halen, maar dat is tot nog toe gelukkig niet gebeurd!


Terug in het hotel zien we meteen Saskia lopen. De dames en heer hebben ontbijt gegeten bij het hotel buffet en Leah schrok zich lam van de prijs ($18!). Lesje voor Katja en Leah om als ze ergens gaan eten van tevoren te vragen hoeveel het kost. Wij betalen dit keer Leahs ontbijt, maar bij het buffet zullen we hoogstwaarschijnlijk de rest van de vakantie niet meer eten. Het is die $18 namelijk beslist niet waard!

Katja en Leah gaan hardlopen in de fitnessruimte van het hotel en de rest van ons gaat zwemmen. Ik vind het heerlijk om in de zee te dobberen. Van die turquoise en diepblauwe kleur krijg ik nooit genoeg! Wat het is met het licht in een subtropisch klimaat, weet ik niet, maar de kleuren zijn zoveel sprekender, dan elders.

Om een uur of een (ik heb mijn boek net uit) gaan we met zijn allen naar Super Food, de supermarkt met de meeste Nederlandse produkten op het eiland. Daarbij hoort ook een bakkerij met allerlei Nederlandse lekkernijen. Hier halen we onze lunch.

Iedereen kiest een paar van de warme broodjes: saucijzebroodjes, kroketbroodjes, frikandelbroodje (mijn keuze), kaasbroodjes en meer. Ze worden voor ons opgewarmd en in de auto smullen we ze op. Voor ons zessen kostte deze lunch $16 en hij smaakte schandalig (want absoluut niet goed voor ons!) lekker.

Dan gaan we de winkel weer in en kopen wat snacks en bolletjes en kaas voor het ontbijt morgen. We willen nog niet veel kopen (zoals dingen om mee naar huis te nemen), omdat we morgen moeten verkassen.

Terug bij het hotel blijft Rick bij het zwembad, maar de vier kinderen en ik gaan op zoek naar nieuwe zwempakken. Kai heeft maar een zwembroek, Katja maar een bikini, Saskia's bikini heeft een plastic (hoe dom!) sluiting, die gebroken is. Ook ik ben al eeuwen op zoek naar een nieuwe bikini. Degenen, die ik heb zijn al een aantal jaren oud en dat is te zien. Leah gaat mee om advies te geven.

We kijken eerst bij het winkeltje van De Palm. Daar vindt Kai wel zijn zwembroek, maar de bikini's zijn niet leuk en peperduur. We lopen dus verder naar de Juggling Fish. Daar weet ik, dat ze veel keuze hebben.

We worden er leuk geholpen en de meisjes hebben hun bikini al gauw gevonden. Voor mij is het wat moeilijker, vooral de topjes vind ik er vaak niet uitzien. Maar ik word heel vriendelijk geholpen door een van de medewerksters en waarempel, ik vind niet een, maar zelfs twee bikini's, waar ik me goed in voel! De een is rood met zwart-witte strepen en de ander zwart met rood-witte strepen. Weliswaar dezelfde topjes in omgekeerde kleuren, maar met twee verschillende broekjes.

Voldaan lopen we terug naar de Westin. Hier hangen we nog even in zee en rond het zwembad en dan is het alweer tijd om ons klaar te maken voor het avondeten. Vanavond gaan we een voor ons nieuw restaurant uitproberen: Pinchos.

Overal lezen we, dat dat een prima restaurant is en dat blijkt inderdaad zo te zijn. Het restaurant ligt letterlijk boven het water (bij het plaatsnemen waarschuwt de manager, Francisco, ervoor, dat kleine dingen door de kieren tussen de planken in het water kunnen vallen). Het is heel gezellig met kaarsen en kussens en sfeervolle accenten.

Wij arriveren net voor zonsondergang (die vanavond heel mooi is) en krijgen een tafeltje met prima uitzicht. Dayron is onze serveerder en hij wisselt met gemak tussen het Nederlands en Engels, dat onze groep spreekt. Leah heeft al goed geoefend en zegt zo af en toe een volzin Nederlands tegen hem, waarop hij galant in het Nederlands reageert. Dat verstaat zij dan weer niet. We lachen wat af zo!


Kai en Saskia met de originele menu's, die in een fotolijst zitten

We beginnen met een cocktail. De meisjes kiezen een grasshopper en Rick en ik een "green dragon" (champagne met meloen likeur). Ze smaken allemaal even lekker. Ook de speciale salade gaat er goed in en mijn visspiesje is perfect voorbereid. De goede recensies voor dit restaurant zijn helemaal terecht!


De kinderen hebben wel zin in een ijsje en Rick denkt "even" naar Haagen Dazs te rijden. Maar het is zo druk, dat er in de verste verte geen parkeerplaats te vinden is. In het hotel is ook een ijssalonnetje, dus halen ze daar maar een ijsje. Het smaakt vast net zo goed, want het is zo op!

Kai en Saskia gaan terug naar de kamer, maar Leah, Katja, Rick en ik gaan een gokje wagen. De meisjes spelen de 1 penny slot machines en Rick begint aan de Black Jack tafel. Daar verliest hij zijn $50 echter al snel.

Dan is het mijn beurt en mijn favoriete spel is Let It Ride. Het lijkt alsof je daarbij je geld veel minder snel verliest. En de gokgoden lachen mij vanavond toe, want niet alleen verlies ik langzaam, op een gegeven moment lijk ik de ene na de andere goede hand te krijgen. Ik win Ricks $50 terug en nog eens $40 daarbovenop! Grote gokker zijn we niet, dus als ik weer een paar keer achter elkaar verlies is het voor mij weer mooi geweest. $90 winst is niet mis met dit spelletje.

Dag 1: De reis naar Oranjestad

Als om kwart voor zes de wekker gaat ben ik al zeker een uur wakker. Ik heb dit keer (anders ook wel, maar dit jaar echt heel veel) enorm veel zin om naar Aruba te gaan! Heerlijk twaalf dagen helemaal ontspannen. We kennen het eiland, dus hebben niet (meer) het gevoel alles te moeten gaan zien.

Rick staat ook meteen naast zijn bed en samen maken we de kinderen wakker. Als ik enthousiast Katja's kamer binnenloop en "Aruba time!" zing, vindt zij dat toch beduidend minder leuk, hi hi. Maar het moet gezegd: in record tijd zijn we helemaal klaar. Instructies voor Christine en Laura (die weer voor de katten gaat zorgen) liggen klaar en we kunnen weg. Het is wel een beetje een vreemd gevoel, dat er nog mensen in huis zijn. Hopelijk hebben we alles goed uitgelegd.

De Stieglers staan ook al klaar met een heel opgewonden Leah. Paul en Janet brengen ons in hun auto's naar het vliegveld. We hebben acht koffers en grote tassen bij elkaar, plus onze cabine bagage, dus heel wat! Ik ga met Saskia mee met Janet en we kletsen onderweg gezellig. Zij gunnen hun dochter deze vakantie zo enorm graag!

Om zeven uur arriveren we op een druk Dulles Airport. Het is wel lekker om afgezet te worden en niet met al die bagage van de parkeergarage te hoeven lopen. We nemen afscheid en gaan inchecken. Omdat Rick Premier is bij United gebeurt dit niet bij de gewone internationale balie aan de achterkant, maar bij de Premier balie.

Wij hebben allemaal zitplaatsen, behalve Leah, die moet wachten tot aan de gate. Alweer vanwege Ricks Premier status mogen we ook door de korte rij van de veiligheidscontrole. Schoenen uit, laptop apart, dit keer piept Katja, want ze was haar mobieltje vergeten uit haar zak te halen. De TSA mensen zijn echter allemaal lekker vrolijk vanochtend, dat helpt!

Ook de mobile lounge (ik kan niet wachten tot de trein klaar is hier!) staat al klaar om te vertrekken. En zo zijn we dus binnen het halve uur na aankomst al bij onze gate!

Mooi tijd om te gaan ontbijten dus. Dit doen we bij Gordon Biersch. Daar is geen tafeltje voor zes personen, dus de kinderen gaan aan een zijbarretje zitten en Rick en ik aan de echte bar (en geloof het of niet, er zit daar een man al om half acht aan het bier, blech!). Iedereen, behalve ik, bestelt de ontbijtsandwich. Ik neem het groente omelet en dat smaakt werkelijk heerlijk.

Bij de gate proberen Leah en Katja of ze stoelen naast elkaar kunnen krijgen. Maar de vlucht zit vol en Leah krijgt een gangpad stoel bij de nooduitgang. Wij hebben 16 DEF en 17 EF als stoelen en de agent zegt, dat degene, die in het gangpad zit met ons, alleen reist (blijkt later niet het geval, zij en haar man zitten ook gescheiden) en dus wel zal willen ruilen.

Al heel snel is het tijd om aan boord te gaan. Ik neem een van de raamplaatsen, maar heb al last van mijn heupen en het is allemaal zo nauw! Dan komt de dame, die in het gangpad in 17D gaat zitten en zij is een oudere vrouw, die niet kan helpen in geval van nood en dus niet bij de nooduitgang mag zitten. Ik maak meteen een beslissing: ik neem die nooduitgang stoel wel, zodat de meisjes bij elkaar kunnen zitten. Dan maar geen raam, die extra beenruimte heb ik hard nodig.

Al luisterend naar air traffic control (en horend, dat we bijna door een onweer moeten vliegen tot de ATC persoon op het laatste moment toestemming geeft om te vliegen, ik hoorde de zenuwen in de stem van onze gezagvoerder!) lees ik mijn boek. Als "lunch" bestel ik een van de snackdoosjes met hummus, pita chips en tonijn salade. En ik lees veel in mijn boek.

Zo vliegt de tijd en voor ik het weet vertelt ATC in Santo Domingo onze bemanning, dat ze nu contact op moeten nemen met het Reina Beatrix vliegveld in Aruba voor de landing. Helaas zitten we aan de verkeerde kant van het vliegtuig om de kust van het eiland uit het raam te zien. Ik ben de enige, die er wat van kan zien uit het raampje van de nooduitgang. Dat turquoise water alleen al, heerlijk!!!

De kinderen en ik gaan met onze Nederlandse paspoorten door de immigratie. Rick en Leah zijn voor deze binnenkomst de enige Amerikanen. Toch ook altijd leuk om onze Nederlandse paspoorten daadwerkelijk te gebruiken. De officier ziet, dat we hier al zes keer zijn geweest, en wenst ons een hartelijk "welkom terug".

Ondanks de "Priority" labels aan onze bagage moeten we er flink lang op wachten. Die werd zeker niet als "priority" behandeld! Terwijl wij wachten, gaat Rick vast de auto regelen. Of althans, dat denken we.

Als we eindelijk buiten komen blijkt, dat American, het verhuurbedrijf (reden, dat we van hun huren is, dat ze toestaan hun auto's mee te nemen over de vreselijk slechte routes in Aruba), geen kantoor meer bij het vliegveld heeft en Rick eerst naar hun kantoor moet. We wisten al, dat ze niet meer bij het vliegveld waren, maar mij was aan de telefoon verzekerd, dat onze auto op het vliegveld klaar zou staan. Mooi niet dus!

Rick gaat naar het kantoortje, terwijl wij met de bagage wachten. Een half uurtje later komt hij terug met de gehuurde Mercury Mountaineer. Daar kunnen weliswaar acht passagiers in, maar bagageruimte blijkt er nauwelijks te zijn. Oeps!

Het wordt een heel gepas en gemeet. We kunnen Kai achterin nauwelijks meer zien, die is bedolven onder de koffers. Saskia moet met haar benen omhoog, omdat er een koffer onder staat en Katja en ik hebben koffers op onze schoot. Dat is even flink zweten! Het is zo grappig, dat Leah er foto's van maakt, helaas is mijn fototoestel ergens onderaan begraven.

Gelukkig is de weg naar het Westin hotel niet zo lang (al is het superdruk in Oranjestad!). Voor de terugweg hebben we al besloten ook een taxi te bestellen. Anders gaan we vies bezweet het vliegtuig in!

Bij aankomst worden we allerhartelijkst begroet door de bellman. Hij sjouwt zich een breuk aan onze koffers, maar blijft vrolijk en leert Leah meteen wat Papiamento. Rick gaat de auto parkeren en ik heb alleen $20 als fooi. Ik heb zo met de arme man te doen, dat ik hem die ook maar geef. Volgens mij heb ik een vriend voor het leven, zo knipmest hij bij het accepteren!

Het inchecken gaat wat moeizaam. Ik heb kamers gereserveerd met zicht op zee en op de twaalfde verdieping of hoger werd me verzekerd. De kamers blijken echter op de vijfde verdieping, de op een na laagste, te liggen. Dat is dus niet, wat wij verwachtten!

Carlos, de man, die ons incheckt, geeft ons sleutels voor de kamer, waar we officieel in zouden gaan en een suite met aangrenzende kamer aan de andere kant van het hotel (meer zicht op zee). In de eerste kamer zien we echt nauwelijks een glimpje water en in de tweede wel, maar ook heel veel parkeerplaats en dak.

Beneden laten we weten heel teleurgesteld te zijn. Carlos belooft betere kamers voor ons te vinden en voorlopig kiezen wij de suite met aangrenzende kamer. In de suite is ook een halve fitness ruimte aanwezig: een bal, gewichten, een fiets en meer. Dat zou ik wel mee willen nemen.

Carlos belooft te bellen, als hij weet, waar we heen kunnen verhuizen. Intussen gaan wij naar Bugaloe, de pier bar, waar je heerlijk kunt eten. Saskia en ik hebben een snackbox gekocht tijdens de vlucht, maar de anderen hebben sinds het ontbijt niets gegeten.

De band maakt zich net klaar om te gaan spelen en de duikboot komt terug met daarop Erwin, een van de duikinstructeurs, waar Katja en Rick al vaak mee zijn gaan duiken. Hij herkent ons meteen en komt even hallo zeggen. Saskia wil deze vakantie graag ook haar duikbrevet halen, of het gaat lukken weten we nog niet.

De stokbroodjes met lekkers en frietjes zijn precies wat we nodig hadden. Er hing best een gestresste atmosfeer net bij het inchecken (ik moet toegeven, dat ik daar zeker debet aan was) en nu lijkt de stress wel van ons af te glijden. We zijn terug op ons favoriete eiland en het stelt allerminst teleur!

De kinderen gaan na het eten de zee in en Rick en ik rekenen af. Dan gaan ook wij lekker dobberen in het warme zeewater. Voor het Westin hotel is een platform om van af te springen. Ik doe het niet (heb mijn zonnebril op), maar Rick en de kinderen vermaken zich prime.

Na wat gedobberd te hebben gaan we naar het zwembad. Dacht ik altijd, dat ons zwembad warm water had, dit is bijna een "hot tub" in vergelijking! We drijven daar even en dan wil ik terug naar boven. Ik wil de zonsondergang niet missen.

Na een snelle douche zien we vanaf het balkon de zon onder gaan. Helaas zijn er aan de horizon toch weer wolken, heel jammer! Maar mooi is het wel.


De eerste Aruba zonsondergang

Vanavond eten we traditie getrouw in het hotel. Iedereen is dol op Blossoms, het Japans-Chinese restaurant hier. Ik houd het bij sushi en de rest bestelt ook een Chinees gerecht. De Philippijnse serveerster is werkelijk fantastisch en we zijn het erover eens, dat dit werkelijk, hoe duur ook, een heel erg goed restaurant is.

Katja en Leah gaan nog langs het strand wandelen. Kai wil de skateboarding kampioenschappen zien op tv, dus wij hebben Saskia hier op ons bed om tv te kijken.

Zondag zullen we verkassen naar de vijftiende verdieping. Het zal geen suite (deze suite is ook nog eens uitgerust met allerlei fitness dingen, super!) ,zoals deze, maar wel met veel beter uitzicht, waar we toch eigenlijk voor komen. Hoe dan ook krijgen we betere kamers door dit alles, dan ik gereserveerd had. Als ze ons gewoon de twaalfde verdieping of hoger hadden gegeven was al dit gedoe niet nodig geweest! Maar ach, het heeft verder geen invloed op ons genieten.